Felsefe taşı sensin

Zihnin yarattığı seraplara esir düşenler, sükûneti zamanın dar kalıplarında ararlar. Oysa gerçek vecd, nefes kadar zahmetsiz, Hayatın coşkun nehrinde duru bir su gibi, berraklıkla akmaktır.

Kâğıda dökülmemiş, hiçbir öğretiye ve disipline sığmamış o ulu hâle erenler, Yıldızlar kadar azdır bu fâni kubbede. Sen de o sırra ermedikçe, o yüce makama varmadıkça, Yanından geçip gitseler de tanıyamazsın onlardaki ebediyeti.

Zira özünde parlayan hikmeti bulan, sessiz bir ayna olur âleme; Sadece izler kâinatı derin bir sükûtun içinden. Pazarlarda tartılan, dillerde alınıp satılan hiçbir bilgi kalıcı değildir, anla! Bilincin her şimşeği, bir hikmet fırtınasına dönüşmez; geçicidir hepsi, rüzgâra kapılmış tozlar gibi.

Bâki olan yalnızca Tek'tir ve fâni olanın mutlak efendisidir. Dilerse eğer, varlık sahasının çetin ateşinde öyle bir tavlar, Seni öyle amansız bir talimden geçirir ki, aklın kamaşır. Kendi gölgelerine dönüp feryat edersin: "Ben kimim?" diye sorar durursun karanlığına.

Sana gölgelerinin zaaflarını sergiler, Seni tam da en zayıf yerinden, kendi kılıcınla sınar. Tâ ki ruhun o yüce Işığa dayanacak kudreti bulana dek bu cenk sürer... Ve sen o nura, o mutlak aydınlığa hazır olduğunda, Kat kat tüm bedeninden süzülen bir alev gibi arınır, Varlığın nihai simyasına, o sırrın merkezindeki Felsefe Taşı'na ulaşırsın.

Uyan ey yolcu! Şu fâni bedenin mukaddes bir mabettir; Sırlı kapılardan, gizemli geçitlerden, sonsuz akışlardan örülmüş bir tapınak. Ve bil ki dağda taşta aradığın o kutlu sır, Gerçekte sensin; Felsefe Taşı sensin... Anlamalısın.