Fermanın Canıma Minnet

Yolların tozunda adımların kaybolurken avare,

ansızın bir ses ruhunun en ince teline dokunur,

zamanın ötesinden kopup gelen kadim bir ezgi,

Ve ben önlenemez bir fırtına gibi düşerim,

aklının kuytularına gizlice.

engin denizlere diktiğinde o buğulu bakışlarını,

içinde şahlanan dalgalar, benim adımı haykırır,

kıyılarına ...

Kızıl bir gül tomurcuklanır,

kanar gibi açar bağ(r)ının ortasında,

ve gözpınarlarından süzülen

her damla sessiz bir yakarıştır hatırama,

dile benden ne dilersen,

ister canımı cihana feda et.

Ey gönlümün sultanı,

Ey ruhumun dinmeyen sızısı,

senin hükmün başım üstüne,

acıların pençesinde kıvranan nazenin yüreğin,

dile benden ne dilersen,

ister canımı cihana feda et.

ilkiz Açıkalın (söz & -müzik ©)