Ben Seni Kendimi İyileştirir Gibi Sevdim ...

Ben seni, kendi içimi iyileştirir gibi sevdim — şifaya muhtaç bir suskunluk gibi... Bilmeden değil, bilerek ve olduğu gibi. İyileşmen için değil, sende zaten tamam olanı sadece hatırlaman için dokundum sana. Ellerini tuttum içimden, sen kendini orada iyileştir diye.

Sen geldiğinde; zaman durmuş gibiydi… Sanki bin yıldır beklediğim aynada gördüm kendimi. Ve seni, kendi öz benliğimin yankısı bildim. Ama sen gittin, bir kutsal emaneti, ilahiden armağan olan bir sevgiyi, dökülmemiş gözyaşlarımın üstüne basa basa heba ettin. Sana olan serzenişim bile ilahi bir aşka yakışır şekilde sessiz ve derindi. Gidişini onurlandırdım, ama senin gidişinde ne ardına bakış, ne bir vedaya yakışır incelik vardı ...

Ben hala gitmedim. Sitemim bile dualaştı içimde, çünkü ilahi olanın önünde sana küsemezdim. Sen, sana yük olan sevilme halinden kaçarken, ben yine seni koruyan dua oldum ardında.

Sana dargın değilim; yalnızca yüreğime dokunulup da kıymeti bilinmeyen bir armağan gibi, gelişinin kudretiyle, gidişinin hoyratlığı arasına beni koyduğun içindir sessizliğim.

Senin için değil, armağan olan ilahi bir sevgiyi taşıdığım için onurluyum. Gittin ve ben bu gidişi bile kutsal bildim. Çünkü bazı ruhlar iyiliği taşıyıp da kalmak için değil, dokunup geçmek için yazılmıştır (sevdiceğim).

dr. Aleksi (Haziran 2025)