Bu gece bir seni düşündüm

Bu gece saatler, kendi sonsuzluğuna hapsolmuş bir sürgündü,

Akrep ve yelkovan, paslı bir çivi gibi battı zihnime.

Uyku, gözlerime küsmüş merhametsiz bir yabancıydı artık;

Ne duvarlar üzerime çökmekten vazgeçti, ne de o beklenen sabah oldu.

Karanlığın tam ortasında, dilsiz ve yargıçsız bir mahkeme kurdum:

Kefenin birine seni koydum... Diğerine kendimi.

Çatlamış, kavrulmuş bir toprağın ilk damlayı beklemesi gibi,

Nasıl da susamıştı göğsümdeki şu et parçası sevilmeye.

Aklımın sınırları un ufak oldu, deliliğin o soğuk sularına çakıldım.

Adaletsizliğin o sağır edici çığlığı yankılanırken odanın duvarlarında,

"Hangi büyük günahın bedeli bu kadar ağır ödenir?" diye haykırdım boşluğa.

Sonra sükûtun ağırlığına boyun eğip, o kırık mizana döndüm:

Bir sana baktım... Bir de ömrü yağmalanmış kendime.

Mazinin o en sıcak, en güzel günleri şimdi birer cam kırığı göğsümde,

Nefes aldıkça batıyor, hatırladıkça deşiyor içimi.

Gözlerim odanın en zifiri köşesinde asılı kalırken,

Bütün dünya sustu; o ağır, o acımasız gerçek oturdu başucuma.

Asla aydınlanmayacak bu gecenin sessiz enkazında,

Son bir kez yüzleştim koca bir hiçlikle:

Sadece seni düşündüm...

Ve hiçliğin bu sessiz tufanında küle dönen kendimi.

dr. Aleksi