Gönül verdim, şiire, gazele

I

Sessiz bir uçurumdu ruhum, aşkınla koptu o kadim nida,

Bülbülün goncaya feryadı gibi, can buldu kan revan bir veda.

Nasıl ki rüzgarla tutuşur çöl, sen de öyle can kattın bu kile,

Hasretin zırhını kuşandım yar, ismini kılıç gibi getirdim dile.

II

Öyle bir cemale secde etti ki, içimdeki o mağrur heves,

Seninle tazelenir her sabah, ciğerime dolan o titrek nefes.

Sözlerim ateşten gömlektir artık, mısralarım dökülürken gazele,

Bir tek o nura gönül verdim, baş eğmem yeryüzünde başka güzele.

III

Eğer ki adımların bensiz geçerse, şu fani, şu gölgeli cihanı,

Kendi aşkıma yabancı kılar, inkar edersen bu sadık kurbanı.

Bir kıvılcım düşer varlığımın en kuytu, en karanlık yurduna,

Alışır, alev alır, kül olurum; karışırım rüzgarın amansız kurduna.

IV

Unutmak ne mümkün, hafızam silinmez bir mermer, çatlamaz bir taş,

Sensiz gülen yüzüm yalandır, her tebessüm gözlerimde gizli bir yaş.

Kilit vurdum göğsümün kapısına, o mühür ki ezelden ebede sürecek,

Şiire ve gazele gönül veren bu can, adınla başlayıp adınla nihayete erecek.

dr. Aleksi